ปากบารา สถานที่นี้หาคำนิยามไม่ได้

เพราะในความคิดของผม มันจะเป็นเมื่องก็ไม่ได้ จะเป็นชนบทก็ไม่ได้ มันอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ระหว่างเมื่องกับชนบท

แต่ที่นี้เป็นประตูสู่เกาะที่ สวยจนไม่อยากกลับบ้าน 

ผมอาศัยที่นี้มาตั้งแต่เกิด ตอนนี้ผมอายุ 21ปี ผมไม่เคยเหยียบเกาะหลี่เป๊ะเลยจนวันเสาร์ที่ผ่านมาผมก็ตัดสินใจลองไปเทียวเกาะหลี่เป๊ะ

เกาะหลี่เป๊ะทำให้ผมคิดถึงตัวเอง ผมอยากอยู่กับตัวเองที่นั้น ใช้เวลากับตัวเอง คิดถึงสิ่งที่ผมจะทำ ความฝัน ภารกิจที่เรามาอยู่ในโลกนี้ เราต้องตาย ผมมีแผนอยู่แล้ว แต่มีหลายสิ่งที่ผมอยากทับทวนมัน ย่ำมันให้มั่งคงในตัวเอง (ใช่แล้วผมกำลังสับสน)

ท่าเรื่อท่องเทียวแห่งใหม่ของปากบารา อยู่ระหว่างก่อสร้าง





อยู่ระหว่างก่อสร้าง

พอถึงเวลาแล้วเสร็จของท่าเรื่อ คนปากบาราก็ต้องปรับเปลียนการดำเนินชีวิตกันอีกยกหนึ่ง

นัดกันไปกิน โรตี ที่ร้าน "บาราโรตี"




กินอาหารเช้ากับโรตี ที่ร้านบาราโรตี ที่นี้จะมีโรตีกับน้ำแกงที่อร่อยมากเกือบจะเป็นตำนาน เพราะหาร้านที่มีน่ำแกงจุมกับโรตีที่อร่อยเท่าร้านนี้ได้ยาก อร่อยแค่ใหนต้องมาชิมเองครับ


ที่นี้จะมีน้ำชากาแฟพร้อมทั่งอาหารราดข้าวแกง ที่เด่นๆ น่าจะเป็นข้าวมันแกงตูมิฮ และข้าวผัดไข่ดาว